Voor veel kijkers is Expeditie Robinson een spannend televisieprogramma. Voor Hamza Othman werd het iets heel anders: een confronterende reis naar de kern van wie hij is. Zonder comfort. Zonder afleiding. Zonder masker.
Hamza keek als kind al naar Expeditie Robinson. Het idee van overleven met het minimale, jezelf testen en grenzen verleggen sprak hem enorm aan. Toch bleek de realiteit op het eiland allesbehalve romantisch. Honger, vermoeidheid en het gebrek aan suiker zorgden ervoor dat zijn lichaam én hoofd volledig moesten resetten.
Wat veel mensen niet zien, is hoe intens die eerste dagen zijn. De futloosheid. De stilte. Het constante gevecht met jezelf. Hamza merkte hoe snel je wordt teruggeworpen op je mentale kracht wanneer alles wat vanzelfsprekend is, wegvalt.
Naast het fysieke aspect bleek vooral de sociale dynamiek zwaar. Expeditie Robinson is niet alleen overleven, maar ook strategie, bondjes en keuzes maken over vertrouwen. Voor iemand die sterk hecht aan loyaliteit en integriteit was dat soms lastig. Hamza sprak later openlijk over hoe moeilijk hij het vond om te zien dat eerlijkheid niet altijd wordt beloond.
Juist daar werd het voor hem een innerlijke strijd: blijf ik trouw aan mezelf, of speel ik het spel ten koste van mijn waarden?
Na zijn vroege exit belandde Hamza negen dagen alleen op Wraakeiland. Volledige afzondering. Geen gesprekken. Geen bevestiging. Geen afleiding. Het was een periode die hij later omschreef als zwaar, maar ook waardevol.
In die stilte gebeurde iets bijzonders. Zonder prikkels, zonder verwachtingen van anderen, kwam hij dichter bij zichzelf. Hij leerde omgaan met eenzaamheid, reflecteerde op zijn keuzes en ontdekte dat rust niet altijd comfortabel hoeft te zijn om waardevol te zijn.
Hamza voelde zich onderschat. Door anderen, maar ook door zichzelf. Die bewijsdrang werd zijn motor. Niet om anderen iets te laten zien, maar om aan zichzelf te bewijzen dat hij kon doorzetten. Hij vocht zich terug in het spel en haalde de samensmelting een moment dat symbool stond voor zijn mentale veerkracht.
Het was geen overwinning op het spel, maar wel op twijfel.
Na 32 dagen kwam er een abrupt einde aan zijn avontuur door een onverwachte wending tijdens de eilandraad. Een keuze van een bondgenoot, die hem raakte. Teleurstelling was er zeker. Maar wat opviel, was hoe Hamza ermee omging: zonder wrok, zonder haat.
Hij benoemde dat dit onderdeel is van het spel en van het leven. Mensen maken keuzes vanuit hun eigen perspectief. Je kunt het ermee oneens zijn, maar verbittering helpt niemand vooruit.
De terugkeer naar Nederland was intens. Tegels onder zijn voeten. Een stoel om op te zitten. Geluiden, mensen, prikkels. Alles kwam binnen. Het liet hem beseffen hoe weinig je eigenlijk nodig hebt, en hoe snel we wennen aan overvloed.
De belangrijkste les die hij meenam? Dat familie, rust en aandacht belangrijker zijn dan alles wat afleidt. En dat het oké is om af en toe los te koppelen van de constante stroom aan prikkels.
Voor Hamza Othman was Expeditie Robinson geen realityshow, maar een levensles. Over mentale kracht. Over trouw blijven aan jezelf onder druk. Over falen, doorgaan en accepteren wat je niet kunt controleren.
Die ervaringen neemt hij nu mee in zijn gesprekken met jongeren. Niet als held, maar als mens. Iemand die laat zien dat kracht niet zit in winnen, maar in hoe je omgaat met verlies.
En misschien is dat wel de grootste winst van zijn expeditie.
Boeking en aanvraag
Boek Hamza Othman voor een lezing over mentale kracht en doorzetten
Wil je Hamza Othman inzetten om jongeren te inspireren met zijn ervaringen uit Expeditie Robinson? Laat je aanvraag achter en ontdek hoe zijn verhaal raakt en motiveert.
Acteur en rolmodel die jongeren inspireert met eerlijke verhalen over keuzes, mentale kracht en identiteit, gebaseerd op filmervaring en persoonlijke groei.
Leiderschap
Nordin Maouli
Leiderschap
Charita Lachman-SankerSing
Leiderschap
Fernando Halman
Diversiteit
Ouassima Tajmout
