Het grootste pijnpunt: jongeren voelen zich niet bereikt
Veel scholen investeren in mentoraat, zorgstructuren en burgerschapslessen. Toch blijft één probleem hardnekkig: jongeren voelen zich niet aangesproken. Ze luisteren wel, maar haken innerlijk af. Te vaak ervaren ze gesprekken als belerend, afstandelijk of “niet voor hen bedoeld”.
Thema’s als mentale druk, groepsinvloed, identiteit en keuzes worden besproken, maar raken niet. Leerlingen houden hun echte vragen voor zich. Over falen. Over stress. Over verkeerde vrienden. Over verwachtingen waar ze niet aan kunnen voldoen.
Wat ontbreekt, is herkenning.
Prestatiedruk, stress en stilte in de klas
Steeds meer scholen signaleren dezelfde patronen:
toenemende stress en faalangst
leerlingen die zichzelf constant vergelijken
weinig veerkracht bij tegenslag
moeite om gevoelens onder woorden te brengen
Jongeren zijn moe. Overprikkeld. Bang om fouten te maken. En juist dát maakt het lastig om ze te bereiken met goedbedoelde uitleg of theorie. Ze hebben geen behoefte aan nóg iemand die vertelt hoe het zou moeten. Ze zoeken iemand die laat zien dat worstelen normaal is.
Waarom een externe stem wél binnenkomt
Wanneer Hamza Othman een school binnenstapt, verandert de dynamiek. Niet omdat hij beroemd is, maar omdat hij geen onderdeel is van het systeem. Hij spreekt niet vanuit een rol als docent of hulpverlener, maar als mens. Als iemand die fouten heeft gemaakt, twijfels kent en onder druk heeft gestaan.
Zijn verhaal sluit aan bij de leefwereld van jongeren. Door zijn rol in de film Wraak begrijpt hij hoe dichtbij verleiding, groepsdruk en verkeerde keuzes kunnen komen. Door zijn deelname aan Expeditie Robinson weet hij hoe het voelt om mentaal getest te worden, onderschat te worden en toch door te gaan.
Die combinatie maakt hem geloofwaardig. Jongeren herkennen zichzelf. En precies daar ontstaat ruimte voor gesprek.
Van probleem naar gesprek
Scholen die Hamza uitnodigen, merken vaak hetzelfde:
leerlingen die normaal zwijgen, stellen vragen
lastige onderwerpen worden bespreekbaar
klassen komen tot rust
er ontstaat wederzijds begrip
Niet omdat alles ineens is opgelost, maar omdat jongeren zich gezien voelen. Omdat iemand woorden geeft aan wat zij zelf niet durfden te zeggen.
Wat scholen écht zoeken
Scholen zoeken geen kant-en-klare oplossingen. Ze zoeken:
Een spreker die jongeren niet reduceert tot probleemgedrag, maar hen benadert als mensen in ontwikkeling. Iemand die laat zien dat keuzes moeilijk mogen zijn. Dat falen erbij hoort. En dat je niet eerst perfect hoeft te zijn om serieus genomen te worden.
Waarom dit werkt
Hamza Othman biedt scholen iets wat steeds schaarser wordt: oprechte aansluiting. Hij helpt bruggen slaan tussen beleid en beleving, tussen volwassen verwachtingen en jongere realiteit.
In een tijd waarin scholen alles geven om hun leerlingen te ondersteunen, is soms één eerlijke stem van buiten nodig om écht binnen te komen.
En precies dát is waar het verschil wordt gemaakt.
