Van klaslokaal naar kantoortuin
Wie denkt dat kansenongelijkheid alleen een probleem is van het onderwijs, vergist zich. Karim laat zien hoe patronen uit het klaslokaal één-op-één doorwerken in organisaties. Wie wordt gezien als talent? Wie krijgt het voordeel van de twijfel? En wie moet zich telkens opnieuw bewijzen?
In zijn verhalen verbindt hij jongeren uit het mbo met professionals in boardrooms. Niet om te choqueren, maar om te spiegelen. Want dezelfde mechanismen spelen overal: onbewuste aannames, culturele codes en een gebrek aan echte representatie.
Voor organisaties is dat confronterend én bevrijdend. Confronterend, omdat niemand volledig neutraal blijkt. Bevrijdend, omdat verandering begint bij inzicht.
Waarom goede bedoelingen niet genoeg zijn
Veel organisaties willen inclusief zijn. Ze investeren in diversiteitsbeleid, trainingen en statements. Toch blijven resultaten vaak uit. Volgens Karim komt dat doordat inclusie te vaak wordt gezien als extra thema, in plaats van als onderdeel van besluitvorming.
In zijn lezingen stelt hij een simpele maar ongemakkelijke vraag:
Wie profiteert van hoe het nu is ingericht?
Die vraag maakt duidelijk dat inclusie geen moreel vraagstuk is, maar een strategisch. Want organisaties die blijven selecteren op vertrouwd gedrag en bekende routes, sluiten onbewust talent uit. En in een tijd van arbeidsmarktkrapte, innovatie en maatschappelijke druk is dat simpelweg onhoudbaar.
Het echte gesprek aangaan
Wat Karim onderscheidt als spreker, is dat hij het ongemak niet ontwijkt. Hij benoemt spanningen rondom polarisatie, radicalisering en ‘wij-zij’-denken zonder te vervallen in slogans. Juist door persoonlijke verhalen te combineren met feiten, ontstaat ruimte voor echte gesprekken.
Niet het gesprek waarin iedereen het eens wordt, maar het gesprek waarin mensen leren luisteren zonder meteen te verdedigen. Dat is volgens Karim de kern van inclusieve organisaties: niet consensus, maar contact.
Wat organisaties van Karim Amghar leren
De impact van zijn verhalen zit niet in snelle oplossingen, maar in blijvende vragen. Organisaties die hem uitnodigen, merken dat gesprekken na afloop doorgaan. In teams. In leiderschapsoverleggen. In hoe besluiten worden genomen.
Wat blijft hangen:
Inzicht dat kansenongelijkheid ook binnen goedbedoelende organisaties bestaat
Bewustwording van de rol van leiders in het creëren van veiligheid en ruimte
Concrete handvatten om inclusie te verankeren in dagelijkse praktijk
De moed om moeilijke gesprekken niet langer uit te stellen
Waarom zijn verhaal juist nú relevant is
In een tijd waarin organisaties onder een vergrootglas liggen, is wegkijken geen optie meer. Medewerkers, klanten en de samenleving verwachten meer dan woorden. Ze verwachten keuzes.
Karim Amghar dwingt organisaties om eerlijk te kijken naar zichzelf. Niet om te veroordelen, maar om te verbeteren. Zijn kracht zit in het verbinden van maatschappelijke realiteit met organisatiedynamiek. Daardoor is zijn verhaal niet alleen urgent, maar ook praktisch toepasbaar.
Wie hem hoort spreken, begrijpt één ding heel helder:
inclusie is geen project. Het is een dagelijks besluit.
